top of page

SSA en Kerk

Is het mogelijk dat binnen de Christelijke kerk een denkwijze geslopen is die, vanuit de doelstelling een positieve rol te willen spelen en hulp te bieden aan mensen met SSA-gevoelens, in de bron al verkeerd begonnen is? En als dat zo is, kan het inherente resultaat dan zijn dat er voorbij gelopen wordt aan, en dus, als gevolg daarvan, afgeweken wordt aan het werkelijke kernprobleem?

Is er sprake van juiste support aan de mens die met deze problematiek te maken heeft? Of juiste dialoog?

De seksuele voorkeur krijgt een soort status apartus
mondriaanlijntje3.jpg

Of, is er dan niet juist sprake van het in de hand werken van verdere verwarring, die mensen in verdere verkeerde richting probeert te begeleiden?  Op z'n minst hulp die mank loopt, waardoor mensen met homoseksuele gevoelens een soort 'gelovig ‘juk opgelegd krijgen die ze 'to begin with' niet zouden moeten hebben. 

Ik hoop dat hieronder wat nader uit te leggen.

De seksuele voorkeur krijgt een soort van status apartus... een prioriteitslabel dat het anders en bijzonder maakt, vergeleken met andere mensen of gelovigen die deze seksuele voorkeur niet delen. De hetero gelovigen worden gezien als mensen zoals God deze oorspronkelijk heeft bedoeld.
Maar ligt daar dan simpelweg het enige contrast? Ook een heteroseksueel heeft uiteindelijk een seksuele voorkeur... en elk individu bestaat uit zoveel meer dan alleen zijn of haar seksuele voorkeur. Gaat het niet veel meer om wie je bent als mens, de totaliteit van al je individuele kenmerken die je definiëren? Dit omvat je persoonlijkheid, karakter, gedachten, gedrag, gevoelens, waarden, normen, enzovoort.

Zou juist de kerk, gelovigen met een andere seksuele voorkeur, niet gewoon in die totaliteit moeten zien: gelijk aan de hetero-mens: een persoonlijkheid met al zijn/haar fouten en gebreken?

Persoonlijk ben ik van mening dat de kerk m.n. dat ‘andere’ (de seksuele voorkeur), die iemand dus ook kan hebben, veel te veel gemaakt heeft tot iets niet-normaals, iets buitengewoons. En hiermee werd ‘het andere’, dat ene aspect, de seksuele voorkeur, tot exclusief gemaakt en er apart bovenuit getild. Iedereen heeft tenslotte een seksuele oriëntatie, daar valt niet aan te ontkomen. En hoort dus bij ieder mens, en mag als zodanig geaccepteerd worden als iets van God gegeven. Let wel, daarmee wordt dus niet gesteld dat de SSA-gevoelens de juiste, zoals God het in oorsprong bedoeld heeft, zijn! 

Wanneer dit ‘andere’, deze gevoelens, spelen bij een gelovige, wordt dit bestempeld met: “jij bent afwijkend, anders, anders dan elke andere (hetero) gelovige”. Dit terwijl IEDER mens in beginsel een zondig mens is en Zijn vergeving nodig heeft. De zondeval veranderde alles. Niets heeft meer het oorspronkelijke doel zoals God het bedoeld heeft. Of denken we dat de zondeval alleen betrekking had op alles behalve bepaalde specifieke innerlijke eigenschappen van de mens, of nog nauwkeuriger, de seksuele voorkeur en gevoelens en uitingsvorm die daarbij horen?

Maar toch lijkt iemand met ‘andere’ gevoelens voor dezelfde sekse dan toch, zeg maar, ‘meer’ vergeving nodig te hebben.

Dat is toch eigenlijk heel vreemd.

  • Genade en Zijn vergeving zijn besloten in Zijn alles overtreffende rijkdom aan genade aan de mens die gelooft in Zijn reinigende bloed en vergeving van zonden. Zijn offer dat nodig was en de gelovige plaatst vanuit de dood en de zonde in het licht.

  • Alles wat de hetero aangaat geldt ook voor de gay. Er is niet een simpel 'ANDERS' onderscheidt. De seksuele voorkeur krijgt geen exclusief bepalende factor m.b.t. de genade en liefde van Christus. (Ps. 130: 3) 

  • Gedrag en verandering van denken zijn voor alle gelovigen, hetero en gay, een persoonlijke verantwoording en een groeien in een persoonlijke relatie met Christus. (Fil. 2: 15,16)

mondriaanlijntje3.jpg

Mankement in wording... 

Er was een moment waarop de maatschappij anders met homoseksualiteit omging. Er kwam eigenlijk steeds meer zicht op het belang voor gelijke behandeling voor mensen met SSA-gevoelens. De samenleving ging als het ware meer open en positief om met deze medemens. Verbetering en tolerantie.

Toch werd de in te nemen plek, als gewone burgers die (evenals de hetero) op een verantwoordelijke en normale manier moest leven, meer een soort van slachtofferrol. Als wezenlijk anders. In zwakheid, kwetsbaarheid en vraag om aandacht en veranderingen.

Eigenlijk mag je dus in diepste wezen ook weer net niet zijn wie je bent.
mondriaanlijntje3.jpg

Ook in kerken en pastorale zorg vond een soort omslag plaats. Deze ‘andere’ mensen moesten als het ware geholpen worden met zijn of haar probleem met seksuele voorkeur. Hoewel...vanuit de gedachte dat God niet wil dat je zondig bent en tja...SSA-gevoelens zijn 'extra' zondig volgens de Bijbel. En dat terwijl 'niet de voorkeur', de oriëntatie, als expliciet benoemd wordt in de bijbel. Slechts gedrag. Niet een wezenlijk onderdeel van je zijn.

Is slechts seksuele voorkeur als zodanig dan het cruciale aspect dat apart zet? Tenslotte gelden voor alle mensen allerlei regels om als een waardig gelovige te kunnen wandelen.  Kan seksuele voorkeur überhaupt veranderd worden? Kan een hetero zijn of haar seksuele voorkeur als zodanig veranderen?
Zijn gelovigen met SSA niet alleen anders maar daardoor ook “extra” zondig? Waardoor zij ‘ons’ gebed ter vergeving en steun harder nodig hebben? Maar hebben hetero-gelovigen dan geen problemen en gebed nodig?

weegschaal_edited.jpg

Met andere woorden, er is een soort behulpzame ineffectieve ondersteuning gecreëerd rond de oriëntatie die iemand heeft. Waardoor, evenals dat de maatschappij een soort van slachtofferrol assisteert, ook de 'kerk' hieraan bijdraagt: seksuele oriëntatie moet of veranderen of in zwakheid worden gedoogd en gedragen. 

Als een soort “extra bagage” die men mee moet sjouwen en waar men (liefst zonder partner) mee door het leven moet gaan, of, nog beter, genezen!  Kortom, vechten tegen-, of ontkenning van voorkeur en dus de seksualiteit die eigen aan je is.

Gelukkig toch ook wel met de goede gezindheidsacceptatie dat men er OOK mag zijn EN God houdt van je!

Alleen...spreekt het elkaar allemaal niet een beetje tegen? Want je mag dus eigenlijk in diepste wezen ook weer net niet zijn wie je bent.

En is dat niet precies waar verdeeldheid ontstaat en men elkaar niet begrijpt en dialoog vastloopt?

mondriaanlijntje3.jpg

Conclusie van het manco

Het gaat dus niet om het accepteren en het leren eigen maken van wie je in totaliteit bent (de totaliteit van keuzes, karakter, persoonlijkheid, waarden en normen en verantwoordelijkheden enz,) als gevolg daarvan. Maar de kern wordt bepaald door 'slechts' de SSA expliciet en exclusief te maken en apart te zetten. Met een fors gewicht op de zondigheid van de voorkeur i.p.v. hoe ga je met jezelf om en voor welke keuzes ga je...(dus) het daaruit voortvloeiend gedrag. Net als ieder ander.

Het herkennen dat je deze gevoelens hebt, dat mag nog. Maar het lijkt een stap te ver om uit te sluiten dat er niets merkwaardigs aan de hand is. Dat deze seksuele voorkeur ook echt en waar is als onderdeel van jezelf.  Maar wordt: je mag zijn wie je bent uitgesloten je SSA, of te wel, voorkeur. Want voorkeur is de zwakheid en moet als zodanig genegeerd worden: Geen aandacht aan geven en in diepste wezen dus binnen het 'eigen-zijn aan' en het 'complete plaatje van je zelf 'zijn' ontkent worden. 

Terwijl God zegt: “Ik heb je lief, je bent Mijn kind. Leef in mijn onvoorstelbare rijkdom van genade. Mijn liefde gaat idd. boven alles uit: Accepteer dat Ik het werk al gedaan heb voor de zonde. Want er was werkelijk niets wat 'de mens' zelf met het oog op de zonde kon doen of veranderen. Ik kende je al voordat je jezelf kende.”

Hier lijkt het zicht van uit de Christelijk kerkelijk jargon dus wat mankementen aan het daglicht te brengen. In diepste wezen betekent dit niet anders dan het ontkennen van het eigen beleven van de seksualiteit.  Want de SSA voorkeur wordt afgekeurd.  Vechten en strijden, in tegenstelling tot acceptatie van wie je bent als mens, omdat God je accepteert zoals je bent. 

Maar hoe kan je jezelf volledig accepteren, als er een onderdeel is in jezelf dat ALTIJD zwak en zondig zal blijven. Iets niet zal veranderen.  En daarmee altijd een soort van zondige last op je legt?  Maar is dat een juk van God of is dat een juk omdat de 'kerk' dat zo (volgens de Bijbel) adverteert?

De seksualiteit en gevoelsbeleving is iets dat je hebt. Net zoals bijv. de kleur van je ogen. 

De vorm van omgaan met SSA kan ik echter sturen en weloverwogen keuzes in maken. Daarin kan je zelfs tot de conclusie komen dat je je SSA gevoelens veridialiseerd hebt, groter gemaakt, verkeerde keuzes in genomen hebt en slechts het eigen-belang-paadje bewandeld hebt. En ja...dat is zo zonde, want dat brengt je misschien bij een fijn seksueel gevoel maar komt niet bij werkelijke vrijheid en echte intense beleving van hoe Gods liefde en waarheid in je leven tot Zijn doel kan komen. Want er kunnen nu eenmaal geen twee koningen op één troon zitten. 

Geloofsovertuiging is een cruciale factor in de keuzes en overwegingen die wij gemaakt hebben. Niet vanuit 'heilig moeten', als een dwang, en daaraan gehoor moeten geven. Maar vanuit het geloof die de genade van Christus juist geeft: Je mag accepteren wie je bent, wat meer is: zijn wie je in totaliteit bent. En dat is het fundament voor fundamentele morele keuzes en onderscheidingsvermogen.

Geloof is niet iets vrijblijvends, maar is tegelijkertijd ook een onderdeel van wie je als individu bent.  En, die met name ook binnen een MOM relatie tevens de basis legt voor wat van belang is in 'samen', als echtpaar, en eenheid. Daarin is het volledig mogen accepteren van wie je bent van groot belang, omdat deze overtuiging voor beide op gelijke wijze van toepassing is en wederdienende in een diepe innerlijke bereidheid uitwerkt. 

mondriaanlijntje3.jpg

Geïnteresseerd om  verder te lezen?

bottom of page